FIELD TRIALS

§1

Przedmiotem konkursów jest współzawodnictwo o pierwszeństwo pracy w polu psów myśliwskich grupy VII FCI, czyli wyżłów. Pracujące wyłącznie parami psy powinny zgodnie z zasadami sztuki i zachowaniem stylu właściwego danej rasie przeszukać pole i wy­stawić bytujące tam ptactwo łowne.

§2

Field-trialsy mogą być urządzane osobno dla psów poszczegól­nych ras lub wspólnie dla wszystkich psów grupy VII FCI, jednak z zachowaniem podziału na grupę wyżłów angielskich i wyżłów kontynentalnych. Biorąc pod uwagę, wiek, obowiązuje podział na klasą młodzieży (Derby) — psów w wieku od dziewiątego do osiemnastego miesiąca życia oraz na klasą otwartą, w której prawo startu niezależne jest od wieku psów.  

§3

Field-trialsy mogą być przeprowadzane osobno dla psów wysta­wiających wszelkie gatunki ptaków łownych i osobno dla psów wy­stawiających wyłącznie kuropatwy.

 §4

Oprócz Field-trialsów standardowych dopuszcza się organizowa­nie tzw. “wielkiego poszukiwania".

Podczas konkursów tego typu, podobnie jak podczas konkursów standardowych, obowiązują również podziały: na rasy lub grupy ras, młodzież i klasę otwartą i specjalizację (psy wystawiające wszystkie ptaki łowne lub same kuropatwy).

 §5

Field-trialsy odbywają się niezależnie od stanu pogody i tylko w wyjątkowych wypadkach mogą być odwołane decyzją zespołu sędziowskiego. Praca psów winna odbywać się w miarę możliwości z zachowaniem podobnych warunków terenowych i kierunku wieją­cego wiatru. Zasadą jest praca psów pod wiatr.

§6

Formowanie par i wyznaczanie kolejności ich pracy ustala się. w drodze losowania, unikając łączenia w jedną parę psów należą­cych do tego samego właściciela lub prowadzonych przez tego sa­mego przewodnika.

Po zakończeniu pierwszej tury, formowanie następnych par i ko­lejność ich pracy odbywa się według uznania sędziów, którzy winni uwzględnić zasady aby psy najlepsze lub posiadające równe szansę nie były łączone razem w początkowych turach.

Pies pozostający bez pary lub pozbawiony pary wskutek wyelimi­nowania jego konkurenta idzie w parze z psem wyznaczonym przez sędziów.

 §7

Pracę psów oceniają trzyosobowe komisje sędziowskie, których decyzje są ostatecznymi. Zadaniem sędziów jest wyłonienie, drogą porównywania gorzej pracujących i stopniowego ich eliminowania, psa, który w tym dniu wykazuje najwięcej zalet w pracy polnej.

Obserwując i ocenając całokształt pracy, sędziowie przyznają wy­różniającym się psom dyplomy I°, II° i III°.

Najlepszemu psu klasy otwartej, któremu za pracę przyznali sędziowie dyplom 1° przysługuje tytuł “Trialera".

Najlepszemu psu klasy młodzieżowej, któremu przyznano dyplom I° przysługuje tytuł “Derbisty".

Psu (suce), który uzyskał w klasie otwartej lokatę pierwszą a pracę jego oceniono na dyplom I°, sędziowie mogą na imprezach międzynarodowych, w których uczestniczy minimum 10 psów, przyznać wniosek - CACIT, drugiemu z kolei, ocenionemu również na dyplom I° wniosek reserve-CACIT.

§8

Podczas konkursu pies który wylosował wyższy numer startowy zajmuje miejsce z prawej strony sędziów. Przy ocenie psów tej samej rasy i maści pies idący z prawej strony powinien mieć przyczepioną do obroży kolorową wstążkę dla łatwiejszego odróżnienia go przez sędziów.

Po zawezwaniu konkurentów na miejsce startu i zajęciu wskazanych im miejsc daje się przewodnikom możność przygotowania psów do pracy. Rozpoczęcie i ukończenie każdej tury następuje na wyraźnie zasygnalizowane polecenie sędziów.

Omyłki popełnione przez psy lub ich przewodników przed podaniem sygnału, przez minutę po podaniu sygnału początkowego (czas na rozgrzewkę psa) oraz po sygnale kończącym pracę, nie mogą mieć wpływu na ocenę sędziów.

Psy, które nie staną na starcie w ciągu 10 minut po zawezwaniu ich przez sędziów, tracą prawo do współzawodnictwa. W czasie oceny pracy psów, każdy przewodnik powinien prowadzić swego psa w takiej odległości od sędziów i konkurenta, ażeby ułatwić obserwację jego pracy i tak aby nie przeszkadzał w pracy konkurentowi.

Zachowanie się psa po strzale powinno być sprawdzone w pierwszej turze po wystawieniu przez psa zwierzyny.

Na sprawdzenie każdej pary przeznacza się 15 minut. Jeżeli jeden pies zostanie wcześniej zdyskwalifikowany przez sędziów, można skrócić czas pracy a pozostawionego psa sprawdzić dokładniej w kolejnej turze.

Wypuszczenie psa następuje na polecenie sędziów. Obaj przewodnicy stają z psami na skraju pola i czekają na sygnał rozpoczęcia pracy. Psy wypuszcza się jednocześnie w różnych kierunkach pod kątem 30-45 stopni. Czasami występuje konieczność wypuszczenia psów z bocznym wiatrem. W tym przypadku przewodnicy powinni posłać psy jak najdalej do przodu. Nie można jednak dopuścić do tego, żeby psy przeszkadzały sobie w pracy.

Po każdym wystawieniu dobrze jest zmienić strony pracy psów (prawego na lewego i odwrotnie) lub odprowadzić psa nieco dalej i wypuścić ponownie tak, ażeby nie wracał i nie obwąchiwał miejsca gdzie wystawiał.

§ 9

Z punktu widzenia field-trialsów poszczególne wady i usterki psa myśliwskiego można podzielić na:

- bezwzględne, które z zasady wymagają usunięcia psa od dalszego udziału w konkursie,

- względne, które w zależności od ich stopnia i od okoliczności pracy, nawet przy posiadaniu przez psa dobrego wiatru i innych walorów, nie mogą być tolerowane na field-trialsach,

- usterki oraz omyłki mniejszej wagi, które nie powodują dyskwalifikacji psa, mają jednak decydujący wpływ na ostateczny wynik konkurujących o pierwszeństwo psów i stopień przyznanego dyplomu.

§ 10

Wadami bezwzględnymi, które wymagają z zasady usunięcia psa, są:

1) absolutne braki chodów, zainteresowania lub chęci do przekładania terenu, ustawiczne zatrzymywanie się na tropach, fałszywe wystawianie zwierzyny na śladach, oraz ściąganie do pustego miejsca lub do “ptaszków",

2) bezcelowe bieganie po polu lub praca samopas, bez zwracania uwagi na przewodnika,

3) gonienie spotkanej zwierzyny lub gonienie zwierzyny po jej wy­stawieniu,

4) dłuższe (trwające ponad 10 minut) oddalenie się i utrata kontaktu z przewodnikiem (“wyjście z ręki" przewodnika),

5) lękliwość na strzał.

Wadami względnymi, dyskwalifikującymi psy w pewnych warunkach, są:

1) brak stylu i pasji do pracy, stojące w przeciwieństwie do cech da­nej rasy psa,

2) przekroczenie granic pola, głoszenie,

3) brak energii i wytrwałości podczas szukania zwierzyny,

4) zbędna ostrożność, nieśmiałość i niepewność pracy, charaktery­zujące brak samodzielności i doświadczenia w polu,

5) praca dolnym wiatrem, wadliwy sposób trzymania głowy podczas szukania,

ń) słaby wiatr, wskutek czego pies wystawia za krótko, przechodzi obok zwierzyny albo wpada na nią bez zwietrzenia lub wreszcie wystawia na śladach zwierzyny, wystawianie zwierzyny w spo­sób niezdecydowany oraz wypędzenie zwierzyny bez rozkazu przewodnika albo zbyt twarda stójka,

7) nieodpowiednie zachowanie po zerwaniu się zwierzyny,

8) braki orientowania się psa w polu,

9) obojętne zachowanie się psa na widok wystawiającego konkuren­ta (nie sekundowanie) lub ustawiczne sekundowanie swemu prze­ciwnikowi bez samodzielnej pracy.

Usterki lub omyłki nie wymienione w obu spisach wad i nic doty­czące spraw zasadniczych nie powodują dyskwalifikacji psa lecz wpływają na stopień przyznanego dyplomu i ostateczną jego lokatę.

§11

Cechami, które winny posiadać psy kwalifikowane do dyplomów, są: prawidłowe okładanie pola, znalezienie zwierzyny i jej stylowe wystawienie, sekundowanie wystawiającemu konkurentowi, szybki i efektowny galop, praca w stylu danej rasy, prawidłowa współpraca z przewodnikiem.

Objaśnienia i wskazówki do oceny

Przekładanie pola – szukanie.

Zależy od konfiguracji terenu i czułości węchu psa. Zwrot powi­nien następować zawsze przeciw wiejącemu wiatrowi. Przy bocz­nym wietrze pies powinien odbiec jak najdalej do przodu i wykonać zwrot przeciw wiatrowi poruszając się w kierunku przewodnika.

W czasie szukania z wiatrem pies odbiega jak najdalej od prze­wodnika z wiatrem i zaczyna okładać pole na przewodnika. Zarów­no w czasie szukania z bocznym jak i wiejącym od tyłu wiatrem, przewodnik stoi w miejscu i czeka, aż pies przeszuka cały teren przed nim. Następnie przechodzi teren przeszukany z psem przy no­dze i zaczyna w nowym miejscu dalszą pracę.  

Ruch i szybkość.

Szukanie zwierza musi zawsze odbywać się cwałem lub galopem, który ma być wytrwały, długi i szybki. Szybkość ma odpowiadać czułości nosa psa. Im węch lepszy, tym pies może szybciej przekła­dać teren.

Wytrwałość przejawia się równomiernym tempem poruszania się w czasie całej pracy. Grzbiet cwałującego psa winien być prosty, głowa podniesiona (u seterów na równi z grzbietem). Całość ruchów powinna być płynna, harmonijna i elegancka. Przejście z cwału do stójki winno być typowe dla rasy.