WYŻEŁ WEIMARSKI - WZORZEC FCI

Pochodzenie: Niemcy, FCI Standard nr 99 - weimaraner kurzhaar
Użytkowanie: wyżeł wszechstronny
Klasyfikacja FCI: Grupa VII - wyżły
Sekcja 1 - wyżły kontynentalne, wyżły weimarskie

Wygląd ogólny: wyżeł weimarski krótkowłosy to pies myśliwski od średniej do dużej wielkości, z grupy wyżłów, suchy, dobrze umięśniony, o pięknych kształtach. Wyraz płci musi być wyraźnie zaznaczony
Proporcje wyżła weimarskiego: 

długość ciała do wysokości w kłębie jak 12:10.

Proporcje głowy - od nosa do przełomu czołowo - nosowego trochę dłuższa niż od przełomu do guza potylicznego.

Proporcje kończyn przednich - odległość od kłębu do łokcia jest prawie równa odległości od łokcia do środka śródręcza.

Zachowanie i charakter: wyżeł weimarski to wszechstronny pies do polowania, posłuszny, o charakterze zrównoważonym, chętny do pracy, wytrwały w systematycznym okładaniu pola jednak bez manifestowania nadmiernego temperamentu. Wiatr o wybitnej jakości. Cięty na szkodniki i zwierzynę łowną, a także w stosunki do człowieka. Pewny zarówno w wystawianiu, jak i w pracy w wodzie. Wybitne zalety pracy po strzale. Jako jedyny z wyżłów posiada instynkt obronny.

Głowa

Mózgowioczaszka w dobrej harmonii z wielkością psa równa długości kufy. U psa szersza niż u suki. U obu płci szerokość czaszki pozostaje w dobrej proporcji z długością głowy. Bruzda w środku czoła. Guz potyliczny umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte, widoczne. Przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony.

Trzewioczaszka: nos duży, wystający nad żuchwą, koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary.

Kufa: długa, szczególnie u psów silna, widziana z profilu prawie kwadratowa. Szczęka i żuchwa o takiej samej sile. Grzbiet nosa prosty, często lekko wysklepiony, nigdy wklęsły.

Fafle: średnio przylegające, od strony wewnętrznej cielistego koloru (tak jak podniebienie). Kącik warg słabo zaznaczony.

Szczęka i żuchwa: mocne.

Policzki: dobrze umięśnione i wyraźnie zaznaczone, głowa sucha.

Uzębienie: kompletne, regularne, równe i mocne. Zgryz nożycowy.

Oczy: wyżeł weimarski ma oczy w kolorze od jasnego do ciemnego złota, o inteligentnym wyrazie. Szczenięta mają oczy koloru błękitnego nieba. Okrągłe, lekko skośne powieki obejmują bardzo dobrze gałkę oczną.

Uszy: szerokie i dość długie, sięgające mniej więcej szpary pyska, osadzone wysoko, szerokie u nasady, na końcach lekko zaokrąglone. Gdy pies jest podniecony, czujny, są zwrócone lekko do przodu i pofałdowane.

Szyja: o zarysie i noszeniu szlachetnym. Jej dolna linia jest kształtna, muskularna, prawie cylindryczna, niezbyt krótka, sucha. Powinna być silniejsza bliżej łopatek i harmonizować z klatką piersiową.

Korpus:

Tułów: linia górna - szyja kształtna, wydatny kłąb, grzbiet względnie dłuższy i zwarty.

Kłąb: wyraźny.

Grzbiet: zwarty i muskularny, równy. W partii lędźwiowej nie jest wysklepiony. Dłuższy grzbiet nie jest wadą lecz znakiem morfologicznym rasy.

Zad: lekko ścięty, miednica długa.

Klatka piersiowa: mocna, ale nie przesadnie szeroka, dostatecznie głęboka, sięga prawie poziomu łokci, dostatecznie długa. Dobrze wysklepiona, bez beczkowatości. Długa, mostek dobrze zaznaczony.

Dolna linia: lekko się unosi, brzuch nie jest podkasany (charci).

Ogon: nieco niżej osadzony, poniżej linni grzbietu, niżej niż u innych porównywanych ras, silny i dobrze obrośnięty sierścią. Gdy pies jest w stanie spoczynku zwisa, podczas pracy lub w stanie pobudzenia jest noszony poziomo, lub nawet wyżej. 
/Obecnie w Polsce kopiuje sie wiekszość miotów wyżłów weimarskich, za granicą w większości krajów przepisy nie zezwalają na kopiowanie ogona. Dopuszczane są wyjątki kopiowania, kiedy wyżeł weimarski jest psem pracującym i ma certyfikat użytkowości, co stoi w sprzeczności z logiką, gdyż ogon kopiuje sie do 5 dnia życia. W niektórych krajach istnieje silne lobby zmierzające do powrotu do możliwości kopiowania ogona u wyżłów weimarskich./

Organy płciowe: psy muszą mieć dwa jądra, o normalnym wyglądzie, umieszczone w worku mosznowym.

Kończyny 

przednie: ogólne wrażenie - wysokie, suche, proste, równoległe, niezbyt rozstawione. Łopatka długa, ukośna, dobrze osadzona na ścianie klatki piersiowej i dobrze umięśniona. Dobre kątowanie stawu barkowego. Ramię ukośne, dostatecznie długie i mocne. Łokcie swobodne, proste, ani nie wciśnięte, ani odstające. Przedramię proste i długie. Nadgarstek mocny i zwarty. Śródręcze suche, lekko skośne. Łapy mocne, równoległe do osi ciała. Palce zwarte i wysklepione. Palce środkowe dłuższe są charakterystyczne dla rasy i nie stanowią wady. Pazury koloru szarego od jasnego do ciemnego, poduszki dobrze pigmentowane, twarde.

tylne: ogólnie - kończyny wysokie, suche i dobrze umięśnione. Równoległe, nie są zwrócone ani do środka, ani na zewnątrz. Udo dostatecznie długie, mocne i dobrze umięśnione. Kolano mocne i dobrze zarysowane. Podudzie długie, ścięgno dobrze widoczne. Staw skokowy mocny i wyraźny, śródstopie suche w pozycji prawie pionowej. Stopy mocne z palcami dobrze zwartymi bez ostróg. Reszta odpowiada kończynom przednim.

Chody: dużo swobody i zasięgu w ruchu. Kończyny przednie i tylne równoległe. W galopie krok długi i wydatny. W kłusie linia grzbietu spokojna. Inochód niepożądany.

Sierść: 

Skóra: napięta, dobrze przylegająca.

sierść krótka, ale dłuższa i bardziej gęsta niż u innych wyżłów krótkowłosych.

Umaszczenie: srebrzystoszare, srebrzystobrązowe, szaromysie oraz wszystkie pośrednie odcienie. Głowa i uszy są ogólnie w kolorze jaśniejszym. Białe znaczenia tylko małych rozmiarów są dopuszczalne na przedpiersiu i palcach. Czasami na środku grzbietu znajduje się ciemniejszy pas, bardziej lub mniej zaznaczony, zwany "wężową" pręgą. Psy, które mają znaczenia od czerwonych do żółtych, mogą otrzymać na wystawach maksymalnie ocenę :dobrą". Znaczenia podpalane koloru ciemnobrązowego stanowią poważną wadę.

Wzrost i waga: wysokość w kłębie u psów 59-70 cm, idealna 62-67 cm, u suk 57-65, idealna 59-63 cm. Waga: psy 30-40 kg, suki 25-35 kg.